|
|
|
| Kuderski: Nie umiem grać na gitarze |  |
Rozmowa z Wojtkiem Kuderskim, perkusistą Myslovitz i Penny Lane
Polska Dziennik Zachodni: Grupa Myslovitz ma rok przerwy, ale to chyba nie oznacza, że przez ten czas nie będziesz muzykował?
Wojciech Kuderski: Nie potrafię sobie wyobrazić, że mógłbym mieć tak długi urlop i ani razu nie usiąść za perkusją. To nie wchodzi w grę, choćby z tego powodu, że pewne rzeczy się zapomina. Życie muzyka to jak życie sportowca. Jeśli masz być coraz lepszy, to musi ćwiczyć cały czas.
PDZ: To co będziesz robił w tym roku?
WK:Poświęcę go grupie Penny Lane, którą założyliśmy razem z Mietallem Walusiem z Negatywu.
PDZ: Wydacie drugą płytę?
WK: Tak. Jesteśmy właśnie na etapie przygotowywania na nią materiału. Spotykamy się na sali prób i tworzymy.
PDZ: Dużo już macie utworów?
WK: Pięć, sześć piosenek. Powinniśmy mieć z 15 utworów, żeby wybrać z nich 11-12, które znajdą się na płycie. Trochę pracy jeszcze przed nami. Trzeba się sprężyć.
PDZ: To będą zupełnie nowe utwory?
WK: Tak. Nie mamy nic, co leżało w biurku. Część na pewno przynieśliśmy na próby, z tego co wpadło nam do głowy gdzieś w biegu, nagrane na dyktafon. Ale większość powstaje naturalnie w czasie prób.
PDZ: A jak wygląda sam proces ich tworzenia? To ciężar dźwigany tylko przez jednego członka grupy, czy cały zespół?
WK: Inicjatorami Penny Lane byliśmy Mietall i ja. Od początku było wiadomo, że Bartek z Avalanche i Afgan z Negatywu są ważnymi członkami zespołu, ale za całokształt - teksty i muzykę - odpowiadamy z Mietallem. To wcale nie oznacza, że stopujemy lub ograniczamy pozostałych. To, że się spotykamy oznacza, że idziemy do przodu.
PDZ: Większość tekstów na nową płytę napiszesz ty, czy Mietall?
WK: Przy naszym pierwszym krążku robiliśmy to wspólnie. Bartek napisał trzy teksty. Pisaliśmy piosenki już w czasie nagrywania płyty. Było to o tyle głupie, że trzeba było to robić szybko. Coś powstawało, Bartek starał się zaśpiewać, jak było fajne, to zostawialiśmy. Teraz nie chcemy żeby sytuacja się powtórzyła. Staramy się pisać na bieżąco.
PDZ: Twoja część piosenek, jeżeli można tak podzielić, będzie o...
WK: W przeważającej większości o życiu, o tym co mnie dotyczy, spotyka. Jeden tekst napisałem pod kątem mojej córki. Ale nie wiem, czy wejdzie na płytę. Piszę generalnie o tym, co mnie otacza, o moich znajomych.
PDZ: Zdradzisz chociaż jakieś tytuły?
WK: Na razie są same robocze. Nie ma sensu ich powtarzać. Czasami są śmieszne.
PDZ: Macie już jakiś ustalony termin ukazania się drugiej płyty?
WK: Dokładnie nie jestem w stanie tego określić. Fajnie byłoby, gdyby wypadło to wiosną. Jeśli tak się stanie, to będzie super. Mam nadzieję, że nic nam nie przeszkodzi. Rozmawiamy z Darkiem Kowolikiem z Negatywu. Chcielibyśmy, żeby on nas rejestrował.
PDZ: Kilka miesięcy poświęcisz chyba dla Myslovitz?
WK: Nie wyobrażam sobie, że w styczniu przyszłego roku spotkamy się i zaczniemy grać koncerty bez nowego materiału. Urlop urlopem, ale zaproponowałem chłopakom, by zebrać się we wrześniu, przenieść to co każdy zrobił w domu i zacząć wspólnie pracować. Tak, by na wiosnę ukazał się singiel, a nieco później płyta. Życzyłbym sobie tego i myślę, że fani także.
PDZ: Wystarczy ci energii na dwa zespoły?
WK: Mam energię przez cały czas. Mogę grać i tu, i tu. Mam również wizję swojego projektu. Ale nie mam ciśnienia, żeby go zrobić. Jak będzie, to będzie.
PDZ: Wspomniałeś o piosence dla córki. Pola Maria ma już pół roku. Jak bardzo zmieniło się twoje życie?
WK: Wiadomo, pojawiły się nowe obowiązki. Nie mogę zostawiać wszystkiego na barkach mojej żony, Asi i iść w długą. Staramy się dzielić obowiązkami, ale większość czasu z córką spędza żona. Mam trochę zajęć, ale staram się wszystko zorganizować tak, by odciążyć Asię.
PDZ: Oswajasz już Polę z instrumentami, uczysz grać?
WK: Nie, jeszcze nie. Podśpiewuję tylko spokojnie. No i słuchamy razem muzyki.
PDZ: Myslovitz to twoja baza. Dzięki niej zaistniałeś jako muzyk. Ale masz drugą grupę. Wielu artystów twierdzi, że dopiero w takich indywidualnych, często solowych projektach są sobą, pokazują swoją twarz. Jak jest z tobą?
WK: Penny Lane to moja grupa. W niej mogę się sprawdzić i jako kompozytor, i jako autor. W Myslovitz też robiłem utwory, ale nie tak dużo. Moim minusem było to, że nie umiem grać na gitarze. Nuciłem coś, a chłopcy przekładali to na gitary.
PDZ: No, jak to? Perkusista najbardziej znanej gitarowej grupy w Polsce nie umie grać na gitarze? Nie myślałeś, żeby się nauczyć?
WK: Myślałem . Osiem lat temu żona nawet kupiła mi gitarę. Niestety, do dzisiaj na niej nie zagrałem. Choć chciałbym. To byłoby super.
PDZ: Dziękuję za rozmowę.
Rozmawiał Krzysztof P. Bąk, Polska Dziennik Zachodni
| |
|
|
