|
| "Tito": Dajcie mi kopa, jak mi sodówa uderzy |  |
Rafał "Tito" Kryla ma za sobą trudną przeszłość, za to przed nim szansa na wielką karierę
Rafał "Tito" Kryla, tancerz samouk z Mysłowic, jeszcze kilka miesięcy temu tańczył w amerykańskich klubach i zastanawiał się, czy w Stanach nie ułożyć sobie życia. Ale gwiazdą został dzięki udziałowi w telewizyjnym programie TVN "You Can Dance - Po prostu tańcz!".
Tańce towarzyskie to nie jego bajka
W grudniu zeszłego roku Rafał pojechał do Stanów, do mamy. Nie widzieli się przez 10 lat. Ale już pod koniec pierwszego tygodnia pobytu "Tito" zaczął się nudzić. W końcu pojechał do największej dyskoteki w New Jersey zapytać, czy nie chcieliby u siebie jakiegoś pokazu tańca. Szef knajpy zapytał go, co tańczy. Odpowiedział, że wszystko, i dostał pracę.
Po kilku występach polonijna prasa zaczęła go nazywać "polskim Justinem". - Jeździłem z występami po całych Stanach. Zastanawiałem się, czy nie zostać tam z mamą. Założyłbym szkołę tańca i dalibyśmy sobie radę. Mama nie musiałaby pracować. Ale coś mnie ciągnęło do Polski, czułem, że coś tam na mnie czeka - opowiada.
W telewizji zobaczył amerykańską wersję "You Can Dance". Zamarzył, by podobny show zorganizowano u nas. Gdy cztery miesiące później lądował w Polsce, pierwszą rzeczą, jaka wpadła mu w oko, była reklama polskiej wersji programu. Na casting do Bytomia pojechał ze starszym bratem Darkiem. Odpadli. Darek usłyszał, że jest za stary.
"Tito" zatańczył wtedy układ wymyślony przez brata. Przyznaje, że nie czuł się w nim dobrze, bo woli tańczyć to, co sam wymyśli. Postanowił spróbować na kolejnym castingu, tym razem we Wrocławiu. I udało się: "Tito" znalazł się w grupie 50 osób, które wyjechały na warsztaty taneczne do Paryża.
We Francji trenerzy wybrali najlepszą "16", w której znalazł się też Rafał. I zaczęło się. Co tydzień występował w kolejnych odcinkach show. Werdyktem jury i widzów odpadali kolejni tancerze, a "Tito" dalej tańczył. Został prawie do końca. Odpadł tuż przed finałem. Jury wytknęło mu nieznajomość podstawowych figur.
W swoim ostatnim odcinku miał razem z partnerką zatańczyć taniec brzucha. - Taki taniec sobie wylosowaliśmy. Nawet trenerka nie wiedziała, jak mnie do tego przygotować, bo to zwykle tańczą kobiety. Ale najgorsze było tango. Pierwsze, co nam powiedział trener, to, że on sam się go uczy już od 20 lat. Poza tym tańce towarzyskie to nie moja bajka - mówi Rafał.
Wrócił do rodzinnych Mysłowic. Mieszka w bloku ze swoim młodszym bratem. Z nami umawia się w klubie Shogun w Brzęczkowicach. To niska hala między blokami, w której dzieciaki trenują sporty walki. Rafał spędził tu kawał życia.
Siadamy na ławce w dużej zimnej sali, z podłogą wyłożoną wariacką szachownicą z kolorowych materaców. Przy ścianach leżą rękawice, piłki lekarskie, worki treningowe, za oknem nieciekawy widok na osiedlową uliczkę i sąsiedni blok. Obok mniejsza salka z rowerkiem treningowym i dużym lustrem na jednej ze ścian. Tutaj można potrenować taniec.
Bronić mamę przed tatą
Zaczęło się w III klasie podstawówki. Nie od tańca, a od boksu. Potem było karate. Za zajęcia nie musiał płacić, bo trener widział w nim przyszłego mistrza. Tylko że karate okazało się dla Rafała nudne. Wtedy wymyślili sobie z Darkiem jujitsu.
Trenowali właśnie w Shogunie u trenera Leszka Siekańskiego. - Przychodzili o godz. 5 rano, przed lekcjami. I po zajęciach znowu. Wszystko robili perfekcyjnie i z ogromnym zaangażowaniem. I dobrze: więcej potu na treningu, mniej krwi w walce - mówi trener Siekański.
Jujitsu było praktyczne. Można się było nauczyć obrony przed napastnikiem. Albo jak obronić kogoś innego. Na przykład mamę przed tatą.
- Ojcu dobrze się powodziło. Był świetnym majstrem, ale w pewnym momencie zaczął pić. Koledzy podbuntowali go przeciwko mamie. Chlał i sprzedawał wszystko, czego się dorobił: samochody, garaże, motory. Tylko mieszkanie udało się mamie uratować. Wystąpiła o rozwód. Potem musiała na to mieszkanie i na naszą trójkę - mnie, Darka i najmłodszego Damiana - pracować - opowiada Rafał.
Sport okazał się sposobem na wyładowanie złości. - Wychodziłem na matę i wyżywałem się na każdym zawodniku, który stanął naprzeciwko. Może przez tę złość tak dobrze mnie i Darkowi szło? Rok po roku zdobywaliśmy mistrzostwo Polski w jujitsu - wspomina.
Mistrzem był cztery razy. W wieku 16 lat zdecydował się przejść do seniorów. - Pokonałem faceta, który miał jakieś 30 lat. Zagryzłem zęby, powiedziałem sobie, że się nie poddam. I tak go maltretowałem, aż go rozwaliłem - przyznaje.
W tym samym czasie pojawiła się akrobatyka, a w końcu taniec. Akrobatyki bracia uczyli się po zajęciach jujitsu. - Zostawaliśmy w sali i ćwiczyliśmy na przykład salto od ściany. Zazwyczaj lądowałem głową na materacu. Teraz mogę zrobić salto z zamkniętymi oczami - uśmiecha się "Tito"
Dr Alban z satelity
O kursach tańca nie mieli co marzyć. W domu już się wtedy nie przelewało. - Nie żałuję. Rafał chyba też nie. Hip-hop trzeba czuć, żaden kurs tego nie nauczy - mówi Darek. Na osiedlu był chłopak, który miał w domu satelitę. Oglądali u niego MC Hammera czy Dr. Albana, a potem próbowaliśmy tańczyć jak oni.
Pierwsze pieniądze za taniec Rafał zarobił w wieku 16 lat. Znał kucharza w pewnej dyskotece. Ten przekonał szefa, by dał chłopakom szansę. Zarobione pieniądze Rafał i Darek oddawali mamie. - Ojca już nie było. Mama sprzątała w bloku. Potem i tę pracę straciła. Skończyła jej się kuroniówka i nie mieliśmy co do garnka włożyć. Kiedyś zapłakana mama przyszła do mojej wychowawczyni. I mówi, że nie ma co dać dzieciom jeść. Następnego dnia pani każe mi iść po mamę. Bałem się, że coś przeskrobałem. Przychodzę po lekcjach, a mama się cieszy. Dyrektorka dała jej pracę w szkolę - mówi Rafał.
Kiedy "Tito" miał 17 lat, mama wyjechała do pracy w USA. - Powtarzaliśmy jej, że damy sobie radę. Myślałem, że niedługo dostanę wizę i pojadę do niej. Występowałem o tę wizę prawie co rok. Dali mi ją dopiero po 10 latach, zimą 2006 roku - mówi.
Po wyjeździe matki Rafał poszedł do pracy. Najpierw kopał doły pod kable wysokiego napięcia. Ale co z tego, że harował, jak szef nie płacił. Potem rozwoził pieczywo. Na szkołę czasu nie starczyło. Z zawodu Rafał jest monterem urządzeń energetycznych. Po zawodówce chodził jeszcze do technikum, ale matury już nie zrobił.
Co jakiś czas spotykał jeszcze wtedy ojca. - Pod koniec życia już nie musiał nawet jeść. Pił denaturat. Czasem chciałem porozmawiać. Zaczynałem zdanie, a on już płakał i przepraszał, że tak to życie spieprzył. Umarł w jeszcze gorszy sposób. Pobił się z kimś. Leżał na ulicy, aż zamarzł. Na pogrzebie byliśmy tylko my, bracia, w trójkę - mówi Rafał. Mówi, że nosi to ciągle w sobie. Ale zmienił go taniec. Kiedyś się zamykał, teraz potrafi o tym rozmawiać.
Dzieci dają energię
Kolejnym pomysłem Rafała i Darka były zajęcia taneczne z dziećmi. "Tito" wynajął salę w dyskotece w Częstochowie. - Dzieciaków miałem mnóstwo, ze 150 osób. Świetnie mi się z nimi pracowało, dzieci dają człowiekowi energię, no i świetnie się ruszają - mówi.
W końcu udało mu się też dostać na profesjonalną scenę: dołączył do obsady "Footloose" w Gliwickim Teatrze Muzycznym. Uczy się śpiewać, nagrał pierwsze demo. - Zawsze chciałem śpiewać, połączyć taniec ze śpiewem, jak Justin czy Usher. Po "You Can Dance" widzę, że to może się udać.
Na razie "Tito" odpoczywa. Przygotowuje się też do ostatniego odcinka, w którym wystąpią wszyscy uczestnicy. Potem chciałby pomóc trenerowi Siekańskiemu. - Wiecznie dokłada do tego interesu i dokłada. Poza tym w Mysłowicach organizujemy ze znajomymi mikołajki dla 3 tys. dzieci. Będą pokazy tańca i sztuk walki - mówi.
Chciałby też założyć studio tańca i na wiosnę ściągnąć do Polski mamę. By nie musiała wreszcie pracować. - Powtarzam wszystkim, żeby mi dali kopa w dupę, gdyby mi woda sodowa do głowy zaczęła uderzać - dodaje. Najważniejsze, że spełniają się jego marzenia. Jak mówi, od dziecka czuł, że ludzie o nim usłyszą, że coś osiągnie w życiu.
Gazeta Wyborcza Katowice, Iwona Sobczyk, 2007-11-24
kultura m-ce.pl Tomasz Kusiak
| |
